Get the Flash Player to see this player.
Flash Image Rotator Module by Joomlashack.
Aandacht
Af en toe lekker niks doen
Kan deze film wel?
Samen op vakantie
Spannend dagje uit
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Brechje
Denise van vier heeft een gaatje in haar kies. Dat bleek bij de laatste tandartscontrole. Dan voel je je geen slechte moeder, maar een héél slechte, onverantwoorde moeder. Gelukkig stelde de tandarts me snel gerust: “Het is gewoon een zwakke kies, dat gaatje komt niet door eetgewoonten.”
In een Amerikaans boek over geloofsopvoeding lees ik dat ouders, die hun kinderen echt het geloof hebben meegegeven, intensief voor hun kroost hebben gebeden. Natuurlijk hebben ze nog veel meer gedaan dan dat alleen, maar het gebed was belangrijk. Dat vind ik bewonderenswaardig, want ik moet zeggen dat ik meer van de ‘actie’ ben dan van de ‘contemplatie’. Op de een of andere manier vind ik het makkelijker wat te dóen voor de hemel dan nederig op de knieën te gaan. 
Elke avond voor het slapengaan lezen we met onze dames uit een kinderbijbel of een boek over heiligen. Dat doen we met elk kind apart en op het eigen niveau. Zo lezen we met Denise van vier jaar de kleuterbijbel. Die vindt het verhaal van de Ark van Noach nog bloedstollend. Of het Evangelie waarin Jezus gevangen genomen wordt in de tuin van Gethsemane. Daar kan ze heel boos door worden: “Dat zijn heel stoute soldaten, hè mama?” 
Ruim acht jaar geleden stond ik op een dag bij het postkantoor met een huilende baby. Cecile was zes weken oud en had last van buikkrampjes. Ze huilde uren per dag. Een mevrouw die met haar dochter van een jaar of acht ook in de rij stond te wachten, keek vertederd naar mijn pogingen mijn baby stil te krijgen en zei: “Geniet er maar van, voor je het weet is ze groot.” Ik knikte beleefd en dacht bij mezelf: “Alsjeblieft zeg, wannéér is ze groot…?!”. Dat leek me werkelijk een zalige situatie en vooral veel beter voor mijn zenuwstelsel... 
Zondag is het Moederdag. Het is toch een heerlijk feest waarop je als mama bedolven wordt onder de zelfgemaakte knutsels, verrassingen en natte kusjes. Vooral op school is heel wat gefabriceerd. Vóór de meivakantie was elk klaslokaal een no go-zone voor moeders omdat de Grote Cadeaus daar stonden uitgestald. Nu alles mee naar huis is genomen, mag ik geen slaapkamertje meer betreden en hangen er briefjes met hanenpoten aan de deur met opschriften als 'verbot toegang'. En dat 'verbot' geldt alléén voor moeders, vaders mogen nog wel doorlopen. 
Zoals elke avond, bad ik gisterenavond samen met Denise voor het slapengaan. “Mama, eigenlijk wil ik wel een tekening voor Jezus maken, want ik vind Hem lief”, zei ze. Nu weet ik niet hoe het voor Jezus is, maar als ik een getekende liefdesverklaring krijg van een van mijn dochters, dan hang ik die zorgvuldig boven mijn bed. Als ik dan eens om het een of ander in de piepzak zit, word ik weer helemaal... 
Een maandje geleden heeft Cecile zwemdiploma A gehaald. Vol goede moed zijn we doorgegaan met de lessen voor diploma B, in de hoop dat ze ‘zwemveilig' wordt en de rest van haar leven lekker kan duiken en poedelen in diep en ondiep water. Ze zwemt keurig, maar er is één grote hobbel: door het gat zwemmen. Daarvoor moet je in het water duiken, zes meter onder water zwemmen en dan door een plastic gat gaan. 
Een weekje of wat geleden kwamen de KISI-kids een musical opvoeren bij Chemin Neuf in Oosterhout, waar wij altijd naar de kerk gaan. Het evangelieverhaal van de Barmhartige Vader werd gespeeld en gezongen. Cecile, Chiara en Denise hebben ademloos gekeken. Het was ook écht knap: vijftig kinderen die heel goed zingen, dansen en toneelspelen in prachtige kostuums...
“Cecile, Chiara en Denise, handjes wassen! We gaan aan tafel!”, roep ik. Het is zondagavond en papa heeft zich culinair uitgeleefd in de keuken en wat lekkers gekookt. Een kopje soep om mee te beginnen, een lasagna uit de oven en een toetje. Ik heb er wel zin in, maar bij de geroepen dames is er nog geen spiertje dat in actie komt.
Behalve het feit dat ik op een dag doodga – en hopelijk snel in de hemel kom – is er nog één ding zeker in mijn leven: dat Denise van vier géén moordkuil maakt van haar hartje. In elk geval niet voor mij.Actueel
 Familienamiddag Oostaker (b), zo 3 okt Gezinnen die elkaar graag eens willen ontmoeten, kunnen dat bij een familienamiddag van de Maria Kefas-gemeenschap in het Oost-Vlaamse bedevaartsoord Oostakker (België). Voor jong en oud, en ook alleenstaanden zijn hartelijk welkom. Info: 09/228 09 56 mariakefas.be basiliekoostakker.be |
